Crítica d’O corazón da maxia, de Xavier Estévez Ferreiro

o-corazon-da-maxia

A aventura da vida e a xenerosidade do amor


Texto: Celia Pereira Porto


- “Por que temos que morrer, mamá?”

Ás veces resulta difícil responder preguntas simples, a seres que as formulan de forma inocente, tan só coa declarada e verdadeira intención de querer saber. Mais para iso tamén contamos coa axuda terapéutica da literatura. Desta vez o principio activo é O corazón de maxia e o seu descubridor Xavier Estévez.

Xavier ofrécenos na súa obra un duplo relato: un conto fantástico e unha historia real, que, a medida que avanza a lectura, se entretecen e se retroalimentan de tal xeito, que rematan por ser un mutuo ingrediente enriquecedor; lonxe de estorbarse e confundirse, precísanse, de forma recíproca, e rematan por fundirse nunha fonda e sentida aperta cando chega a temida fin e non queda xa máis remedio que despedirse e pechar a contracapa.

A historia real, ou que podería selo, é a da protagonista do libro, Laura, unha rapaza de doce anos, alegre, imaxinativa e amante das/os nenas/os, que está hospitalizada e que nos conta o que lle pasa nese non lugar que é o hospital, tanto na versión máis dorida e rutineira (de médicos, enfermeiras, celadores, probas, tratamentos, efectos secundarios…) como na máis aventureira e dinámica de compañeiras e compañeiros de hospital e as divertidas e tristes historias que alí viven e comparten. Destaca a importancia que acada Mistre, a nova compañeira de cuarto que acolle Laura, e Samuel, o moreno xeneroso e valente.

O conto fantástico está protagonizado por alter ego de varias personaxes da historia real: Aulea (Laura), Místera (Mistre), o xinete (Samuel)…

Érase unha vez unha rapaza chamada Aulea que abandona a súa aldea na procura do seu dragón, Hallnor, que desapareceu de súpeto e ese feito é o que provoca que comece unha andaina que a levará a vivir emocionantes e intensas aventuras e a coñecer o sentido da vida e do amor, que é a xenerosidade.

A todo trote, entre o real e o fantástico, aprendemos o esencial da vida que, como escribiu Violeta Parra, nos da a risa e o pranto:

“Los dos materiales que forman mi canto
Y el canto de ustedes que es el mismo canto
Y el canto de todos que es mi propio canto”.

Só unha tacha lle poría a tanta marabilla. Trátase do uso de termos masculinos en momentos en que entendo que non procede, por dar expresión á voz da protagonista feminina, como é o caso, por exemplo, de “E que incluso aquí un pode ser feliz”, aínda que creo que, de todos os xeitos, o libro non desmerece en absoluto por iso, mais podería mellorar coa utilización coherente do feminino cando fala a protagonista dos seus sentimentos e reflexións. E non só por unha cuestión de uso de linguaxe inclusiva, que tamén, senón pola propia coherencia do relato, xa que as mulleres deberiamos pensar en feminino, non en masculino.
En todo caso, tamén é certo que a protagonista ten un rol activo e aventureiro, que cuestiona o tradicional adxudicado ás nenas e que mesmo se configura como “pirata” e “capitá”, capaz de liderar a súa propia vida, xunto ás outras persoas, o que constitúe unha evidencia de que Xavier tivo moi en conta o progatonismo feminino en termos non convencionais.

A pena que sentín ao rematar o libro é unha proba máis, para min, do seu bo facer, xa que, despois de vivir tantas emocións e con tan grande intensidade, deixa un delicioso baleiro que me ha acompañar xa para sempre e polo que lle quedo moi agradecida a Xavier, a Dani e, de forma moi especial, á miña filla, Amalia, entre outras cousas, por terme feito esta recomendación literaria.

 

A Ponte, 21 de marzo de 2016



Deixa unha resposta